1
دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده مهندسی و علوم رایانه ـ دانشگاه شهید بهشتی ـ تهران ـ ایران
2
استادیار دانشکده مهندسی و علوم رایانه ـ دانشگاه شهید بهشتی ـ تهران ـ ایران
3
دانشجوی دکتری دانشکده مهندسی رایانه ـ دانشگاه اصفهان ـ اصفهان ـ ایران
چکیده
شناسایی بدافزارهای فراریخت مسئله دشواری است، زیرا در هر انتشار ساختار کد تغییر می‌یابد درحالیکه عملکرد و رفتار بدافزار ثابت می‌ماند. تاکنون روش‌های مختلفی برای شناسایی بدافزارهای فراریختی پیشنهاد شده‌اند. گاه روش‌ها با جایگزین کردن دستورات مشابه یا درج کد زائد در بدنه بدافزار دچار شکست می‌شوند و در برخی موارد سربار محاسباتی بالا، دقت شناسایی کم و کارایی ضعیف روش‌ها، آن‌ها را دچار چالش می‌کند. در این مقاله روشی جدید برای شناسایی بدافزارهای فراریخت پیشنهاد می‌شود که با تحلیل ایستای کدهای عملیاتی و ثبات‌های مورد استفاده کار می‌کند. این ایده می‌تواند اساس تمایز بین خانواده‌های مختلف بدافزارها باشد. به منظور ارزیابی روش پیشنهادی، آزمایش‌هایی بر روی 450 فایل متشکل از فایل‌های سالم و بدافزار فراریخت از ویروس‌های خانواده‌های G2, MPCGEN, NGVCK, VLC و کرم‌های خانواده MWOR انجام شد. نتایج آزمایش‌ها نشان می‌دهد که روش پیشنهادی در چهار الگوریتم دسته‌بندی و در تمامی خانواده‌های بدافزارها به دقت شناسایی 100 درصدی دست یافته است که با معیار ROC اندازه‌گیری شده است.
گلباغی، هادی، وحیدی اصل، مجتبی و خلیلیان، علیرضا. (1396). روشی جدید جهت شناسایی بدافزارهای فراریخت با تحلیل ایستای ثبات‌ها و کدهای عملیاتی. علوم رایانشی، 2(1)، 3–15.
MLA
گلباغی، هادی، وحیدی اصل، مجتبی، و خلیلیان، علیرضا. "روشی جدید جهت شناسایی بدافزارهای فراریخت با تحلیل ایستای ثبات‌ها و کدهای عملیاتی"، علوم رایانشی، 2، 1، 1396، 3–15.
HARVARD
گلباغی، هادی، وحیدی اصل، مجتبی، و خلیلیان، علیرضا. (1396). 'روشی جدید جهت شناسایی بدافزارهای فراریخت با تحلیل ایستای ثبات‌ها و کدهای عملیاتی'، علوم رایانشی، 2(1), pp. 3–15.
CHICAGO
گلباغی، هادی، وحیدی اصل، مجتبی و خلیلیان، علیرضا، "روشی جدید جهت شناسایی بدافزارهای فراریخت با تحلیل ایستای ثبات‌ها و کدهای عملیاتی." علوم رایانشی، 2 1 (1396): 3–15,
VANCOUVER
گلباغی هادی، وحیدی اصل مجتبی، خلیلیان علیرضا. روشی جدید جهت شناسایی بدافزارهای فراریخت با تحلیل ایستای ثبات‌ها و کدهای عملیاتی. علوم رایانشی. 1396;2(1):3–15.
